Verslaving op de squashbaan

okt 20th, 2015 | By | Category: Column Paul Turken

In het squash- en fitness centrum Freetomove in Bremen is een gevecht aan de gang. De eigenaar wil het centrum moderniseren en rijp maken voor het komende decennium. Dus een nieuwe manager verandert alles. De inrichting wordt strak wit, er mag geen sterke drank meer geschonken worden, alle ‘Mars-achtigen’ gaan van de plank en de pizza’s en frikandellen (Duits voor gehaktbal) worden verbannen. Het was een gezellige buurtclub met veel leden die daar al dertig jaar komen. Er zijn veel vaste patronen, zoals het biertje na de squash, de frikandel tijdens het voetbal kijken en dergelijke. Kortom het regent opzeggingen. En de frikandel is de steen des aanstoots.

Waarom is de frikandel verslavend?
Er zijn een paar dingen die mensen lekker vinden. We houden van koolhydraten zoals pasta’s, frieten en bier. Natuurlijk houden we van zout zoals in chips. drop en pinda’s. We zijn gek van zoet in de koekjes, de Duitse Kuchen en repen. En tenslotte vinden we vet onweerstaanbaar, zoals in kaas en spek. Op zich is dat goed want we hebben die 4 dingen in zekere mate ook echt nodig.

Er zijn ook wat dingen die we nodig hebben, maar die dat met hun smaak niet echt stimuleren zoals spinazie, grapefruit en nog zo wat. Als ik als kind spinazie kreeg voorgeschoteld was mijn vaste reactie: “als God het nodig had gevonden dat ik spinazie eet, zou Hij ervoor gezorgd hebben dat het naar uitgebakken spek smaakte.”

Onze voedingsmiddelenindustrie heeft dit inmiddels goed begrepen. De combinatie van koolhydraten, zout, vet en suiker zit tegenwoordig in haast alle producten. Nodig of niet nodig. Dus zoute tomatenketchup heeft meer suiker dan een flesje cola. De combinatie van die vier is namelijk echt verslavend. Je moet sterk in je schoenen staan om daar vanaf te blijven. Gefrituurde/gebakken zoute koolhydraten, met suiker erbij zijn onweerstaanbaar. Maar juist die combinatie is verwoestend voor je lichaam. En wel op twee manieren. De niet verleidelijke bouwstoffen (vitaminen en mineralen) nemen we minder op en de onweerstaanbare combinatie van vier nemen we teveel op. Dat leidt tot die wonderlijke combinatie van ondervoed en overgewicht. Te zwaar, maar met te weinig voeding. Vroeger kwam dat alleen in ontwikkelingslanden voor. Dan kreeg je op TV een verhaal over Afrikaanse hongersnood terwijl je wel dikke mamma’s voorbij zag komen (jarenlang alleen ‘milliepap’). Nu kun je diezelfde combinatie van ondervoed en te vet ook bij ons zien.

De onbedoelde coalitie
Squashcentra hebben altijd iets gehad met fitheid en gezondheid. En dus verwacht je dat het aanbod van snacks voor na de sport daarop is aangepast. Een lichte soep, frisse salades, snacks gebaseerd op gezonde vis. Kortom er is best veel op de markt dat lekker en gezond is. Maar wat lekker en gezond is helpt niet bij het vervullen van onze verslaving aan de ‘Famous Four’. De klant wil gefrituurde snacks. De klant wil repen. De klant wil hamburgers. De klant wil tosti’s ham én kaas. Immers de voedselindustrie heeft ons zo getraind, we zijn er happy mee, en we willen er best geld aan uitgeven. De sportcentra en sportkantines zijn tegenwoordig uiterst klantvriendelijk en willen ook wel wat verdienen. Dus de trainer (de voedselindustrie), de junk (de sporter) en de dealer (de kantine) hebben elkaar gevonden in een mooie gesloten cirkel. Iedereen happy. En ze leefden nog lang en gelukkig. Sorry, tikfout, moet zijn: en ze leefden nog lang en zwaar. Is die onbedoelde coalitie te doorbreken?

Malmö 2015
440 Squashers spelen de EK Masters in Zweden. Twee prachtige centra. Een vierdaags toernooi met minstens vier partijen per deelnemer. Je kunt het de Zweden toevertrouwen om zoiets te organiseren. Natuurlijk alles zeer verantwoord. Je deelnemerspas gaf vrij toegang tot alle hybride stadsbussen. Ons herinneringsgeschenk was geen katoenen T-shirt maar een ecologisch verantwoorde kunststof handdoek. In het ene centrum waren alleen tosti’s te krijgen en de vegetarische lunch in het andere centrum zat zo vol met vet en kaas dat het boeren maar niet op wilde houden. Zelfs in het meest verantwoorde land te wereld is het net als bij ons.

Ik zie de toekomst van de nieuwe manager in Bremen somber in. Iedereen die de onbedoelde coalitie probeert ter doorbreken is gedoemd te falen. Verslaving en geldzucht zijn een ijzersterke combinatie. Welke squashbaaneigenaar heeft de ballen om dat te doorbreken? Het zou voor dat centrum wel een unieke, onderscheidende positionering zijn.

Tot slot een hartenkreet: ik wilde dit thema al jaren bespreken in een column. Maar met een BMI van iets boven de 29 had ik natuurlijk weinig recht van spreken. Na zes maanden leven als een monnik en trainen voor Zweden (zonder effect overigens) is mijn BMI nu eventjes 26. Ik grijp mijn kans en spijker de voedselindustrie en de sportkantines aan de hoogste paal. De junk zoekt de schuld altijd buiten zichzelf!

 

paulturken@yahoo.com

paul turken


Comments are closed.