The day after

dec 28th, 2013 | By | Category: Column Paul Turken

Het is ergens voorjaar 1961. Het speelt zich af in het katholieke zuiden. Op zaterdag was er de processie van Geldrop naar Handel. Met een hele stoet, onder leiding van de kapelaan, de nonnen en de broeders van de scholen, liepen we zaterdagmiddag 30 kilometer onder het zingen van Maria liedjes. En zondag weer terug. De jongelui overnachtten op de hooizolder van boerderijen in Handel. De meisjes op de ene zolder en de jongens natuurlijk heel ergens anders. Toen ik op zondagmorgen wakker werd, was er dat wonderlijke gevoel. Er was toch iets heel bijzonders gebeurd de avond ervoor. Maar het was vreselijk; ik had immers verwacht dat alles anders zou zijn vanaf die zaterdagavond. Maar alles voelde hetzelfde. Ik was helemaal niet veranderd. Ik moest gewoon weer lopen en zingen. Niemand zag iets aan me. En toch had dat hele lieve (wat oudere) meisje me in de praktijk nauwkeurig laten zien waar dat verhaal van de bloemetjes en bijtjes eigenlijk op sloeg. Dat was mijn eerste ‘day after’ gevoel. Dat lullige besef dat er niets veranderd is na zo’n bijzondere gebeurtenis. Datzelfde gevoel had ik na mijn eindexamen, na mijn afstuderen, enzovoort. Ja natuurlijk zijn er nu achteraf de ‘sweet memories’. Ik hoop ook voor haar, ze was echt lief. Maar na elke bijzondere dag komt gewoon een normale dag. Niemand ziet iets aan je en je moet het gewoon weer allemaal zelf doen.

Het IOC
Afgewezen worden door het IOC is ook zoiets. Je denkt dat de wereld vergaat, maar dat is helemaal niet zo. De dag erna is een gewone dag. Niemand ziet iets aan je en je moet het gewoon weer helemaal zelf doen. Ik had me, in mijn vorige column, al ingedekt. Ik achtte het IOC niet in staat tot enige vorm van integriteit en rationaliteit. De kans dat er nette mensen zouden zijn die Poetin en zijn 500.000 dollar ‘cash bribe’ zouden kunnen weerstaan vond ik op voorhand al heel klein. Dus de klap kwam bij mij die avond niet zo hard aan. Maar ik ben ervan overtuigd dat alle spontane woede (zoals bij Tommy in zijn blog) de volgende morgen bij iedereen gewoon weg was. We hebben het altijd zelf gedaan, en we kunnen het nog steeds zelf. Zoals bij elke ‘day after’ die we zelf al beleefd hebben. Er zijn mooie toernooien, de profs kunnen een bestaan opbouwen, er zijn prachtige banen, gemotiveerde centra en er is nu gelukkig ook goede tv-registratie. We hebben leren nadenken over hoe we de volgende generatie alsnog tot ons spelletje bekeren. We denken creatief over nieuwe spelregels voor de aantrekkelijkheid. We zijn actief op scholen, we verleiden jongeren en tussen die jongeren loopt altijd talent. Onze miljoenen in de olympische voorbereiding zijn niet weggegooid, behalve wat we betaald hebben aan dat dure PR bureau. Die kennis en die ervaringen gebruiken we gewoon voor de sport. Dat kan ook zonder dat we meedoen aan dat zeer commerciële (Disney-achtige) event dat we Olympische Spelen noemen.

Leren van het leven
Ik weet dat het commerciële PR bureau waar ik het over had nu al aangeeft hoe ze het de volgende keer, voor iets meer geld, beter kunnen doen. Onze eigen internationale bobo’s willen het graag nog eens proberen om zo hun minuut van wereldberoemdheid te kunnen halen. Die bestuurders, veelal gemankeerde sporters, doen alles om nog een keer in de buurt van het ereschavot te komen. Stop het gedoe. Laten we blij zijn met wie we nu zijn, laten we ons concentreren op de sport en niet op een randgebeuren als de Zomerspelen. De NK Masters vorige maand bij Centre Court, het centrum van Jan van de Velde, was weer een geweldig event. Mooie sport, veel  medailles en een  prima sociale setting, dat zijn voor mij essenties. Als je ziet hoe Vanessa nog steeds gevierd wordt in het Engelse blad Squash Player, dan kun je ook helden maken en vinden zonder een Olympische titel.

Ik werd overigens tweede in mijn leeftijdscategorie. Mijn beste resultaat ooit bij een squashtoernooi. Ik was zo trots en dacht dat er nu echt iets veranderd was. Maar die maandag was opnieuw een ‘day after’ als alle voorgaande. Alles was nog hetzelfde, niemand zag iets aan me en ik moest gewoon weer alles zelf doen!

Paul Turken


Comments are closed.