Televisiegenieke gewoonten

sep 28th, 2013 | By | Category: Column Paul Turken

Het waren bijzondere weken voor squash toen ik dit verhaaltje schrijf. We waren nog maar net terug uit Praag van de EK Masters of het besluit over onze olympische deelname stond al weer voor de deur. Over dat laatste werd uiteraard eindeloos gespeculeerd in Praag. Zijn we wel modern genoeg? Hebben we wel genoeg jonge spelers, of zijn we toch een oude mannen sport? En zijn we ook met al die camera’s wel echt televisiegeniek? Die laatste vraag fascineerde mij enorm. Waarom zijn al die andere sporten wel zo interessant op TV?

Voetbal als TV show
We kunnen ons natuurlijk niet meten met voetbal. Al die mooie esthetische beelden. Misschien moeten we dat wel na gaan doen. Na elk punt glijdt de speler op zijn knieën naar de hoek van de baan met gebalde vuist. Of misschien toch zo’n sexy dansje na elke punt, zwaaien met je kont. Laurens Jan moet dat met zijn achterste best kunnen. Ook dat fraaie emotionele moment na de wedstrijd kunnen we kopiëren. Beide squashers trekken hun bezwete shirt uit en wisselen dat om en lopen verder met het stinkzweet van hun opponent. Alle squashers met kinderen laten de op hun onderhemd gedrukte foto’s van hun kroost zien, eventueel zelfs de echo als het nog niet zover is. Natuurlijk zijn overleden moeders, tantes, geblesseerde collega’s en aan dope gesneuvelde vrienden ook welkom. Het bidden, kruisjes slaan en naar de Heer kijken bij het betreden van de baan doet het ook altijd goed. Ik weet nog niet hoe we in de praktijk om moeten gaan met het spugen van zo’n klodder op de vloer na elke mislukte scoringspoging, wij moeten dat dan eerst weer opvegen, maar het doet het goed op tv. Tenslotte wil ik de variant nog zien waarbij de squasher over de achterwand springt om het punt te vieren met zijn supporters. Het hoogtepunt van squash tv is echter natuurlijk de ‘schwalbe’. Met behulp van acteurs kunnen we leren hoe we moeten vallen zonder geraakt te zijn. Duitse Harry, mijn tegenstander op het EK, kon het al en deed een prachtige stervende zwaan. Hij kreeg er veel applaus voor, zelfs van mijn supporters.

Wielrennen en de TV
Tijdens de finale wil niemand even afstappen, dus in noodgeval plast de wielrenner langs zijn benen vlak voor de sprint. Is dat nou televisiegeniek? Maar we krijgen het wel voorgeschoteld. In zo’n afdaling de bocht missen en in volle lengte het prikkeldraad in ziet er spectaculair uit, maar mooi is anders. Tijdens een vlakke etappe zien we 180 kilometer, ofwel bijna 5 uur, niets gebeuren. Live kijken naar een groeiwedstrijd tussen fuchsia’s levert meer actie op, maar de TV zendt het wel uit. Wat wel altijd mooi in beeld komt zijn de onderhandelingen tijdens de wedstrijd. Als ik de gele trui van jou mag hebben, krijg jij de ritoverwinning van mij. Dat kunnen we bij squash ook wel maken denk ik.

Sexy sport
De hockeydames komen bij elk toernooi op TV in beeld. Hockey is natuurlijk een idiote sport, zoiets als kaatsen. Het wordt in vier landen gespeeld (Nederland, Duitsland, Engeland en Australië). Dan zijn er nog een viertal landen waar met Nederlands geld en Nederlandse coaches net 13 speelsters gevonden worden die dan meteen aan alle toernooien mee mogen doen. Zo ontstaan er EK’s, WK’s en Olympische Spelen. Maar zoals daar ‘geflasht’ wordt met onderbroeken, het liefst als het koninklijk huis kijkt, is te mooi om waar te zijn. Maar het werkt, prachtige beelden. Hetzelfde geldt voor beachvolleybal. De door het Internationaal Olympisch Comité voorgeschreven kleding voor die sport kun je ook op pornosites vinden onder het hoofdje ‘Camel Toe’. Ik verwacht ook dat rugby sevens voor dames Olympisch zal worden, in hetzelfde tenue als de beachvolleybalsters. Zouden wij dat als squash ook kunnen? We hebben wel eens een speelster gehad die een topje aan had dat de buik niet geheel bedekte. Die werd prompt geweerd bij de British Open. Wij snappen het echt niet.

Alle overige sporten op TV
De lijst is eindeloos. Tijdens de marathon poepen die arme lopers uit pure noodzaak in hun hand en gooien het vervolgens richting stoep (toeschouwers). Geen TV zender die daar problemen mee heeft. Niet vertaalbaar naar squash. De reservebal wordt bij damestennis in de onderbroek gedragen. Dat zouden wij ook kunnen. Kankeren op de scheidsrechter doen we gelukkig al, dus daar hebben we geen achterstand. Een beetje match-fixing is goed voor de aandacht. Dat hoeft bij squash ook niet ingewikkeld te zijn. Bij Dr. Phil of bij Ivo Niehe bekennen dat we 10 jaar terug, toen we nog goed speelden, onder de verboden middelen zaten zou wel kunnen bij squash. Maar ik denk dat alleen dat ene stickie van Erik Smit daarvoor in aanmerking komt.

Squash televisiegeniek
Daar moet hard aan gewerkt worden. We zijn gewoon te saai, te braaf te netjes. We zijn nog een echte sport. TV wil geen sport maar wil drama, schandalen, extreem gedrag, controversiële opnamen. TV is entertainment en die wereld is hard en koud. En zonder TV geen Olympische Spelen, dat is ook dit keer weer gebleken. Maar ik blijf, net als jullie, hopen. Wellicht dat het er ooit een keer van komt!


Comments are closed.