Squash als Soap

okt 13th, 2015 | By | Category: Column Paul Turken

Dirty Harry is een beroemde Duitser. Op alle Masters toernooien verschijnt hij met een enorm repertoire aan trucks, shows en commentaren op de leiding. Hij geniet van alle aandacht die hij krijgt. Overigens is het best een goede squashspeler die veel gewonnen heeft. Maar alleen squash spelen geeft hem niet dat applaus dat hij nodig heeft. Dus stort hij ter aarde bij elke aanraking. Hij kan zuchten, steunen, met zijn ogen rollen, de scheidsrechter bewerken als geen ander. Hij is een echte squashpromotor.

Sport is entertainment
In de Champions League finale van dit jaar speelde Vidal van Juventus een hoofdrol. Binnen tien minuten maakte hij drie overtredingen die echt geel waard waren. Hij stak het vuurtje aan. En hij heeft zich zo opgetut met kapsel en tattoos dat hij die rol ook geloofwaardig kan spelen. Honderd miljoen mensen achter de buis riepen stilletjes “viezerik, tuig” en toen was er emotie. Je was voor of tegen Vidal. Voor of tegen Juventus, dan wel Barcelona. En dus werd het een geweldige finale. De scheidsrechter hielp ook door twee strafschoppen niet te geven en een terecht doelpunt van Barca af te keuren. De opwinding vloog door het stadion en de huiskamers. Niemand schakelde uit en terecht want in de laatse minuut viel er nog een prachtig doelpunt. De ‘Biggest Show on Earth’ did it again en de regisseur Michel Platini nam alle lof dankbaar in ontvangst. Overigens, toen het vuurtje aan was en hij het risico liep eruit gestuurd te worden, veranderde Vidal zijn stijl. Ineens was hij een alerte middenvelder, met prachtige passes. Ook zonder overtredingen domineerde hij in de tweede helft zijn kant van het middenveld.

Max
De jonge Max Verstappen kan zich geen betere start voorstellen in de Formule 1 door eerst Grossjean van de baan te rijden en dan te verklaren dat Massa ook heel schofterig reed vorig jaar in Canada. Afplassen van de gevestige orde werkt. Zo krijg je fans en haters. Zo wordt sport een soap, en dan heb je kijkers, supporters, bezoekers en tv-aandacht. Zo kunnen sporten groeien.

Hebben we supporters nodig?
De SBN en de baanexploitanten dromen van alle commerciele mogelijkheden van een groeiende sport. Maar de topsporters zelf vinden toeschouwers ook fijn. Er is mooi onderzoek gepubliceerd in het Journal of Psychology (Forgass, Brennan e.a.). Daar kregen twintig professionele squashspelers drie verschillende soorten publiekssituaties voorgeschoteld. Een wedstrijd zonder publiek, een met alleen mannelijke toeschouwers en een met heel veel vrouwen. Inderdaad, hoe interessanter het publiek hoe beter het spel. Datzelfde deden ze ook met beginnende squashspelers. De aanname was dat die zich zouden generen voor publiek en dus steeds slechter zouden gaan spelen. Nee hoor, helemaal niet. Publiek helpt. Amateurs en professionals genieten er precies evenveel van om ‘on stage’ te zijn. En ze passen zich daaraan aan. Toen ze een professional samen met een amateur op de baan lieten gaan, paste beide spelers hun spel zo aan dat het toch leuk was om naar te kijken. En hoe interessanter het publiek, hoe sterker dit verschijnsel zich voordeed. We zijn allemaal een beetje soapacteurs.

Rolverdeling
In een goede soap zitten verschillende elementen. Er is een held, er is een schoft, er is een maagd, er is een wijze oude man waar iedereen overheen walst, er is spanning, er zijn slachtoffers, er is iets om naar uit te kijken in de volgende aflevering, maar het loopt altijd goed af. Zo moeilijk is dat toch niet na te doen. Nederland heeft in de snelheidssporten weer een paar jonge helden: Herlings in de cross, Verstappen in de Formule 1 en Michael van der Mark in de Superbike. Echte soapacteurs. In de Superbike race in Assen duwde ‘Mickey’ in de laatste bocht voor de finish een grote naam zomaar aan de kant en kwam zo op het podium. Recentelijk in Portimao reed hij op de finishlijn zijn ervaren teammaat en huidig werreldkampioen voorbij. De jonge hond gedraagt zich op het randje, maar het publiek geniet. De gevestigde orde protesteert, schreeuwt, vraagt aan de jury om in te grijpen. En zo hoort dat, die begrijpen hun rol ook. Datzelfde geldt voor de scheidsrechter. Niemand herinnert zich een saaie wedstrijd waarin alles volgens de regels verliep. We willen fouten, we willen verontschuldigingen achteraf, we willen pijnlijke interviews.

Dirty Harry
Harry begreep dat. Hij regelde twee scheidsrechters uit Duitsland, die vrienden van hem waren. Hij stal de show. Alle drama was aanwezig. Blessures werden gesimuleerd. Alle regels werden met voeten getreden. Het spel werd continu onderbroken. Harry liep een paar maal van de baan. Eindeloze protesten. Ik zal die wedstrijd op het EK in Praag nooit vergeten. Maar ik heb nog nooit zo genoten van een partij. Erik Kooijman coachte me en hield me rustig. Uiteindelijk won ik in een, naar mijn gevoel, uren durende vijfsetter. En Harry kreeg net zoveel aplaus als ondergetekende van het grote en tevreden publiek. En terecht, hij maakte het spel.

paulturken@yahoo.com

paul turken


Comments are closed.