Perfectie

dec 27th, 2011 | By | Category: Column Paul Turken

Het is nog niet zo eenvoudig om te omschrijven wat perfectie is. De Van Dale geeft drie verschillende aanduidingen: volmaakt, voortreffelijk en voltooid. Die woorden helpen ons niet echt om te begrijpen wat perfectie is en hoe het tot stand komt. Toch is het vreemd. Eigenlijk voelen we precies aan wanneer iets perfect is. We twijfelen niet, we weten het gewoon. We zijn het er ook meestal over eens. We noemen in de volksmond iets perfect als alles gewoon klopt. Dat is een bijzonder gevoel. En alles wat helemaal klopte zet zich ook vast in ons geheugen, dat weten we jaren later nog.

De brug bij Zaltbommel
Ooit was er een smalle brug over de rivier bij Zaltbommel. Een prachtige staalconstructie maar erg smal. Met wat moeite vierbaans gemaakt maar met twee vrachtwagens erbij reden we elkaar de spiegels van de wagens. Natuurlijk geen middenberm en ook geen vluchtstroken. Dan wordt er een nieuwe brug gepland. Dat lukt in Nederland nooit. Er zijn altijd protesterende wijken, zeurende burgers en inspraakgroepen. Hoe groter het huis, hoe groter de tuin en hoe chiquer het dorp hoe meer protesten. En dan gebeurt er iets geks. De brug is een prachtig ontwerp, Zaltbommel is er blij mee en bij de opening lopen alle dorpsbewoners mee over de brug. Er is praktisch geen inspraakgedoe. De automobilisten vinden het geweldig dat een van de grootste verkeersknelpunten van Nederland wordt opgelost. En dan het meest bijzondere. De bouw van de brug is zes maanden eerder klaar dan ooit in een planning heeft gestaan. En natuurlijk zijn er dan geen budgetoverschrijdingen. Hoe kan het nu dat bij juist die brug alles op rolletjes loopt. Is het de plaats, het geweldige ontwerp, de aannemer, zijn het de mensen in Zaltbommel? Het antwoord is dat toevallig bij dat project gewoon alles klopte.

Toevallig klopte alles
We kennen allemaal de bekende zin ‘toeval bestaat niet’. Ik geloof niet dat puur toevallig alles kan kloppen. Ergens is er een goede start en dan gebeurt het. Mensen gaan meedoen en vertrekken vanaf die goede start. Mensen weten precies wanneer werk kan gaan lukken. Dat is wanneer opdracht, ambitie, talent, leiderschap, faciliteiten en omstandigheden toevallig allemaal samenwerken. Zoiets wordt ook wel FLOW genoemd. Als veel mensen bij een project in flow raken, dan gaat vanzelf alles op elkaar aansluiten. Dan gaat het een met het ander kloppen. In een soort automatisme gaat dan alles kloppen. En dan ineens ontstaat er toevallig een echt perfect resultaat. Naar mijn vaste overtuiging moet er zoiets in Zaltbommel zijn gebeurd. Ik ken de architect niet, of de aannemer of de plaatselijke burgemeester, maar ergens is dat hele team in flow geraakt. Wat me het meeste frustreert is dat ik niet weet wie er begonnen is met het laten kloppen.

Het WK in Rotterdam
Net als bij de brug in Zaltbommel; ik heb geen idee hoe het begonnen is. Maar ik heb wel het resultaat gezien. Dan rij je Rotterdam binnen over de Coolsingel en je ziet honderden vlaggen. Laurens Jan ziet er niet echt slecht uit, maar zoveel posters verdient een normaal mens nou ook weer niet. Voor het eerst van mijn (helaas relatief lange) leven rijd ik een echte squashstad binnen. De borden sturen me door naar een prachtig theater. Motor parkeren voor de deur op de stoep. Prima persoonlijke ontvangst en kaartjes liggen op naam klaar. Indrukwekkende trappenhal en prima koffie. Een prachtige zaal, verlichting, extra schermen met de mooiste shots, mooie opkomst van de spelers, goede interviews, uitverkochte avonden, moderne vormen van scheidsen, mooie potten, emotioneel afscheid van topspelers. Zoals ik al zei alles klopte. Tommy is goed, maar niet zo goed dat die perfectie alleen van hem komt. Misschien is hij ermee begonnen, maar de stad Rotterdam, de WISPA, de PSA, de sponsoren, de scheidsrechters, het theater, de media, het publiek zijn allemaal in flow geraakt. Deze vorm van perfectie is meer dan een resultaat, dat is ook een cadeautje.

Scheidsen
Als je Jos Aarts zou geloven gaat het best goed met het scheidsen tegenwoordig. Maar ik geloof mijn eigen ogen en oren meer dan de verhalen van Jos. Op veel internationale toernooien heb ik woedende spelers en gefrustreerde toeschouwers gezien. De interactie tussen speler en scheids is dikwijls wanreclame voor onze sport. Naar mijn vaste overtuiging kost ons dat steeds de Olympische toelating. Het IOC wil perse geen gezeur op tv bij een onderdeel van de Olympische Show. In Rotterdam waren er drie scheidsrechters en was er bovendien de mogelijkheid om lets en strokes, na een appeal, te laten reviewen door een video-scheids. Een tijdrovend geheel. En toch blijkt alles te kloppen. De appeals, de video in slow-motion op de grote schermen en de video vanuit verschillende perspectieven leidde bij elkaar tot een prachtige vorm van entertainment. Het publiek genoot. Het scheidsen werd ineens een positief onderdeel van de show. De letregels zijn nog nooit zo goed uitgelegd aan het grote publiek, zowel aan de nieuwkomers als aan de vaste bezoekers. Scheidsrechters in flow; dat moet een mondiale primeur zijn.

Perfectie kan
Wij Nederlanders zijn meestal tevreden met een 7 tot 8. Er zijn niet zo heel veel perfecte activiteiten. In mijn lange geheugen krijgt het WK Squash in Rotterdam een plaats naast de Brug van Zaltbommel. Perfectie ontstaat wanneer alles klopt en iedereen in flow gaat. Maar er was nog een voorwaarde. De omstandigheden moeten kloppen. Als Nederland geen echt squashland zou zijn geweest was dit nooit gelukt. Misschien gaat het met squash bij ons wel beter dan we denken!

Paul Turken


Comments are closed.